Bu sevgi, bu muhabbet, daha sonra mevce mevce yayılıp büyük ruhlu veli ve mürşitlerde hiç dinmeyen metafizik sancılara dönüşmüş, gönüllerde oluşan bu duygular, zihinde düşünceye dilde söze bürünmüş, kimi Türkçenin o güzel nameleri içinde Yunus diye görünmüş kimi Mevlana, kimi Fuzuli, kimi Muhammed Bahauddin, kimi Ahmet Yesevi olmuştur.

Bu ve benzer sahasında iz bırakanların nesillere tükenmez eserler armağan edenleri Mevla’mızın bir lütfü olarak algılıyor, Hz Peygamberin yolundan giden hizmet adamlarını, Allah dostlarını, Hz. Peygamber nasıl Medine’yi adı YESRİB iken medenileştirdi ve MEDİNE yaptı ise, bulundukları toprakları öylece medenileştirdiklerini yeşerttiklerini görüyoruz. Onlar Hz. Peygamberden aldıkları ışıkla insanımıza yol göstermiş rehber olmuşlardır. Geçirdikleri iç hesaplaşma ile kendilerini kâinatın tamamından sorumlu hissetmişler, çilelerini tebliğlerinde çekmişlerdir.

Onların rehber edindiği Hz. Peygamber müsamahayı, uzlaşma ve anlaşmayı afla şefkatle, iyilik ve güzellikle muameleyi kendine şiar edinmiştir. Bütün bu şefkat ve hoşgörüye rağmen O, sebeb-i hidayetimiz, rehberimiz, önderimiz her şeyimiz evinden yurdundan kovulmuş ve ilk küçük hicret diyebileceğimiz Taif’e gitmiştir.

Dikenli yollar, sarp kayalar, mücadele ve müşahedeler, zorluklara rağmen ruhların gönüllerin sinelerin fethi gerçekleşmiştir. Vakit gelmiş Hz. Peygamber ashabına hicreti emretmiş Mekke’den Medine’ye göç başlamıştır.

Vefa ve sadakatin örneğini Hz. Ali ve Hz. Ebu Bekir vermiştir. Muhacir ve ensar olarak tarihe geçen insanlığın yüz akı insanlara Cenabı Allah kovuldukları Mekke’nin fethini nasip etmiştir.

FETİH, dahili ve harici şekli ile ele alındığı zaman ağacın kök salması iç fetih, dallarının göklere doğru yükselmesi de dış fetihtir. İmanın sesini vicdanlarda duyma, takva ve Salih amel iç fetih, gece gündüz insanlığın hayrına çalışmada dış fethin iç fetih ile bütünleşmesin tezavühüdür.

Mekke’nin fethi, İstanbul’un fethi ve benzerleri dış fetihler iç fetihteki muvaffakiyetini sağlamış yüce ruhların başarısıdır. Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u, Tarık b. Ziyad’ın Endülüs’ü fethetmedeki sırrı iç fetihteki derinlikleridir. Yine Fatih Sultan Mehmet’in çağ açıp çağ kapayan fethindeki sır onun daha 21 yaşında iç fethini tamamlamadaki başarısıdır.

İç fethini gerçekleştirenleri Allah dost edinir. Allah dostlarında da her insan ihtiyaç duyduğu her şeyi bulabilir. İnsan kâmil insanda kendi kendisini bulur.

O halde evvela kendi içimizi fethedelim. İçimizde Hakkın icraatına karşı en küçük küskünlük kalmasın. Öyle hadiseler vardır ki onları mücerret imanla aşamazsınız. İşte o zaman kadere rıza kurtarıcı bir simit olur. İman başka rıza başkadır. Efendimiz kadere rızayı sabırla ifade etmiştir. İçimizde esen isyan fırtınalarını zapt etmek için öncelikle iç fethi gerçekleştirmek gerekir.

Cenabı Allah Ahmet Yesevi’den Mevlana’ya, Yunusa, Hacı Bektaşı Veliye, Akşemsettine kadar büyük ruhlu vakıf insanları Allah dostlarını içimizden eksik etmemiştir. Onların her biri bir güneşti. Tıpkı Mevlana’ya gönderilen ŞEMS gibi. ŞEMS Hz. Mevlana’ya ‘Seni hakkıyla tanıyamadım Ya Rab’ diyen Hz. Peygamber mi yoksa Hallacı Mansur mu daha büyük şeklinde sual sormuş, bu sualdeki derin manayı kavramış olan Mevlana öğrenci ol mesajını almış, onun dizinin dibine oturtmuşsa milyonlarca insan da Hz. Peygamberden ışık alan Allah dostlarının öğrencisi olmasını bilmişlerdir.

Onlar “Örnek a; Örnek insan iç fethini tamamlamış, iç alemiyle ilim, irfan, ihlas, Allah sevgisi, şefkat ve merhametle dolu, dış alemi ile alçak gönüllü, sözü özü bir olan insandır. Yüce Allah Furkan Suresi 63-64 ayetlerde şöyle buyurur;

“Rahmanın has kulları yeryüzünde vakarla yürüyen, cahiller onlara laf attığı zaman selam diyip geçen kullardır. Gecelerini rablerine secde ederek, huzurunda durarak geçirirler.”

İnsanı Allah katında yüce mevkilere yükselten ahlaktır, fazilettir, edeptir. İnsana bütün bu vasıfları kazandıran ise başkalarını sevmek, şevkat ve merhamet duymaktır.

Aslında varlığımızın temeli sevgi ve merhamete dayanmaktadır. Topraktan yaratılan insanın çamuru sevgi ve merhametle yoğrulmuştur. İnsan için sevgi ve merhamet meyve ve sebzelerdeki vitamin gibi iki değerdir. Bunlardan Mahrum insan vitaminsiz meyve gibi madde yığınıdır.

Sevgi ve merhamet ruhların bereket yağmurudur. İnsani güzellikler onlarla hayat bulur.

İnsanları faydada birleştiren materyalist ve pragmatist düşünce aslında sevgi ve merhametin kaynağına kezzap dökmüştür. Onun işi kalıp ve midedir. İslam ise ruhların derinliklerine sevgi tohumlarını ekip merhamet rüzgarlarını estirerek kardeşlik iklimini vicdanlara yerleştirmiştir. İslam gönül ve kalp işidir. Kalpte birleşmeyenlerin kalıpta birleşmeleri, maddelerin kimyasal yapılarında olduğu gibi bileşim değil, karışımdır. Onları birbirinden kolayca ayırabilirsiniz. Gerçek sevgi, hiçbir maddi çıkar düşünülmeden gösterilen sevgidir. Buna Allah için sevme denilmektedir.

Allah ve resulünü her şeyden fazla sevme ve yaratandan ötürü yaratılışı sevme. Sonra merhamet ve şefkat. İşte insanın manevi dünyasının can damarları. Bu damarları tıkanan insanların manevi hayatına canlılık veren kalbi durmuş demektir.

Bilgiyi cehaletten kurtarıp sonsuzluğa atan insana nasıl insan, nasıl iyi bir Müslüman olacağını gösteren insanlar kendilerindeki insani-İslami cevheri açığa çıkaran model insanlar, onlar Allah dostlarıdır. Bize şu insani değerleri öğütlemişlerdir. ‘Aç herkese açabildiğin kadar sineni, insana sevgi duy, kalmasın el uzatmadığın mahzun gönül, okşamadığın yetim başı iyileri iyilikleri ile sev, inanan gönüllere mürüvetli,  inanmayanlara öyle yumuşak davran ki, kinleri nefretleri eriyip gitsin, kötülükleri iyilikle sav, sen hoşgörü yolunu seç

Sevgiyi sevip düşmanlığa düşman olmak inançla coşan en belirgin vasıftır. Sen bu vasıfla donan, insanlığa hayran ol, daima merhametli halk içinde Hakla beraber ol, onun yüce emirlerine uyup yasaklarından sakınmak hayat tarzın olsun

Yaratıcının nazarında ne olduğunu gönlünde ona ayırdığın yer ile halk katındaki, yerini de onlara karşı olan tavırlarına bakıp değerlendir’.

Geliniz onların toplumu, insanlığı nasıl sarıp sarmaladığını, kokularının her tarafa nasıl yayıldığını görmeye çalışalım. Neslimize gösterelim. Bütün güzelliklerin onlarda nasıl toplandığını seyredelim. Kur’anı elimizden, dilimizden yüreğimize aklımıza indirelim. Hz. Peygamberin sünnetini hayatımıza geçirelim ona uyanları örnek alalım. Harap olmuş iç dünyamızı yeniden inşa edelim.

Prof. Dr. Mehmet ERKAL

Yorum (0)