- Biliyor musun ben doktor olmak istiyordum esasında.

- Ah ah ben de az mı istedim hukuğu…

- Kısmet böyleymiş na’palım...

 
Çok az bir kısmımız isteyerek gelmiştir bu fakülteye. Ekseriyetse başka şansı olmadığı için… Haksızlığa uğramışlığın bir türlü içe sindirilemeyişi ve bunun dışa yansıması olan isyan halet-i ruhiyesiyle geçer çoğunlukla birinci senemiz.

 
Bize yapılan bu haksızlığı her ortamda dile getiririz. İfade-i diğer “Küçük Emrahçılık” oynarız bir müddet. Acı paylaştıkça azalır ve etrafımızdakilerin artık bir mühendis bir doktor değil de bir ilahiyatçı adayı olduğumuzu kabullenmelerinden sonra ilahiyat hayatımız başlamış demektir.

 
“Amma abarttı” dediniz belki de içinizden. Ama  son dönem çoğumuz yaşamışızdır, durumu iyi vurgulamak adına abartılı bir şekilde anlattığım bu psikolojiyi.

 
İlahiyata gelince; sonrasında, 2. sınıfta “o kadar da kötü olmadığının farkına vardığımız, 3. sınıfta iyiki gelmişim deyip, 4 te biteceğine üzüleceğimiz bir süreçtir o.

 
İlahiyatçı dediğin…

 
İlahiyatçının ne olduğu konusunda iki yaygın kanı vardır.

 
Birinci anlayış sizi fetva makamı olarak algılayanlarınkidir. Tek amacı Rabbine halis bir kul olabilmek olan sâfi niyet teyzemin “Evladım dirsekleri dört parmak yukardan yıkamayınca abdest olmuyo diyolla, essah mı!?” sorusuna cevap verirken Yeni Eflatuncu sudur nazariyesini bilmeniz size artı puan getirmez.

 
İkinci grupsa aldığınız onca felsefe dersine binaen sapkın görüşlerinizin varlığı konusunda kesin bir kanaate sahiptir. Söyledikleriniz ne kadar doğru olursa olsun şüphe gözlüklerini takmışlardır bir kere.

 
Velhasılıkelam zordur ilahiyatçı olmak ve kabul gören bir ilahiyatçı olmak için insanlarla ilişkilerimizde ince ayar yapabilmek bunu yaparken de tutarlı olmayı başarabilmek zorundayızdır.

Ve Ankara İlahiyatlı olmak…

 
“Kardeşim ilahiyat okumak için Ankara’yı mı buldun” demezler mi adama.

 
Eğer Ankara İlahiyatlıysanız, ikinci grubun sizin hakkınızdaki görüşleri yakînî bilgi derecesindedir. Beyan ettiğiniz görüşün ardından size şüpheyle bakan gözlerden maada bir de:

“Seninki Ankara İlahiyattı değil mi?”  gibi  “boşa yorma kendini” kabilinden bir karşılık alma olasılığınız oldukça yüksektir.

 
“Kader böyleymiş” deyip cebrî bir tutum sergilemek işinizi kolaylaştırabilir. Lakin bu, genelde ilahiyatçı, özelde de Ankara İlahiyatlı olma raconuna ters düşeceğinden, kulun kendi yaptıklarında sorumlu olduğunun bilinciyle, daha makul çözümler getirmelisinizdir. (Burada makulün ‘akl’ kökünden geldiğini özellikle hatırlatmak isterim.)

 
Bu bağlamda Ankara İlahiyatla ilgili genel bir bildiri hazırlayarak insanlara derdinizi anlatmaya çalışabilirsiniz belki:

 
…..şeklinde maddeler uzayıp gider. Lakin ‘hâl’siz ‘kâl’ lâf u güzâftan öte gider mi…

 
Ankara İlahiyatın makus talihini yenmesi görünen o ki hakkındaki bu ön kabullerin kırılabilmesiyle ancak mümkün olacaktır. Bunun sağlanmasında bizzat mensuplarına, yeni açılımlarla, kendilerini doğru bir şekilde ifade etme görevi kaçınılmaz olarak düşmekle beraber, ön kabul sahiplerinin de, sıhhatli bir iletişim için, bu ön yargılı tutumlarından sıyrılmaları elzemdir.

 
Sözlerime burada son verirken, benim de bir zamanlar aslında genetik mühendisi olmak istediğimi lakin şimdi bir ilahiyatçı adayı olmakla gurur duyduğumu belirtip, cümle ilahiyat camiasına selam ederim ol-bâbda.

Peyman ÜNÜGÜR

    Ankara Üniversitesi

    İlahiyat Fakültesi

    4.sınıf  Öğrencisi

Yorum (6)