Önce toprağı yardık bin bir güçlükle. Sonra semaya uzandık özgürce… Kimisi daha çok uzanalım diye budadı verimsiz dalları. Kimisi de hoyratça kopardı en güzel yaprağımızı.

Umutlarımız vardı; düne, bugüne ve yarına dâir. Yılmalı mıydık, yoksa yaşatmalı mıydık onları? Her tohum kendisi karar verdi ne yapacağına…

Ve biz… Biz işte, ilahiyatın dal, budak salmış tohumları. Kaybedecek umudumuz yoktu bizim!.. Olmamalıydı! Hep kardelen olmalıydık, her şeye inat. Hoyratça uzanan ellere inat! Bunu öğrendik. Bunu öğretti bize, yeşillin en güçlü çınarları!

Şimdi gidiyoruz!!!

Yitirilmemiş umutlar var cebimizde. Onları daha fazla yitirmeden, sahiplerine emanet etmeye gidiyoruz… Bu emaneti mavi verdi bize! Mavi ve onun büyüttükleri!

Şimdi mavinin büyüttükleri arasında biz de varız. Bir cebimizde tohum, bir cebimizde mavi! Önce tohumları atacağız toprağa, sonra maviyi göndereceğiz, bir damlasını bile ayırmadan keseye! Ve nice bekleyen tohumlar var, bilmediğimiz memleket köşelerinde. Hepsini, ama hepsini, hiçbir tanesini göz ardı etmeden umutlarla donatacağız bugüne ve yarına.

Emanet şimdi bizde… Az kaldı, gidiyoruz onları sahibine vermeye. Yolumuz şimdi açık. Bundan böyle de hep açık ola! Bütün yürekler de ALLAH’ a emanet ola!!!

                                
                                                                                               Ayşe DAVARCI

                                                                            Marmara DKAB 4.sınıf

Yorum (6)